Eenzaamheid

Eenzaamheid bij ouderen
26 november 2018
Vorig jaar september starte ik aan de fotovakschool in Amsterdam. Elke week kregen we een opdracht waarin we een bepaald aspect van fotografie moesten laten zien. Voor het maken van deze reportage hadden we de opdracht om een beeldverhaal te maken van negen foto's. Zonder tekst of uitleg moest ons verhaal duidelijk zijn.



Vrij snel kwam bij mij het idee om iets te gaan doen over de doelgroep waar ik op dat moment mee werkte; ouderen. Ik werkte toen nog als verpleegkundige op de interne geneeskunde van het UMC-Groningen en ik werkte daar voornamelijk met ouderen. Mensen van een generatie die van zichzelf niet mogen zeuren of klagen, en vooral heel dankbaar zijn voor de dingen die ze hebben. Echter zag ik vaak een verdriet en eenzaamheid in hun ogen.

Zodra we elkaar wat beter leerden kennen kwamen de verhalen over het gemis in hun leven naar boven. Het gemis van hun partner, het gemis van een verloren kind, het gemis veroorzaakt door gebroken contacten... Eenmaal op stoom vonden mensen het zo fijn om eens hierover hun hart te luchten tegen een buitenstaander! Want ondanks dat deze mensen vaak hele fijne contacten hebben met hun kinderen en met hun kleinkinderen, en ondanks dat ze een heel gevuld en fijn leven hebben blijft dat gemis. Op de momenten dat ze alleen naar bed gaan en alleen weer op staan. Op de momenten dat ze alleen koken en alleen eten. Op zoveel kleine dagelijkse momenten.

Ik besloot mijn opa (inmiddels tien jaar weduwnaar van mijn oma) te vragen of ik van hem een fotoreportage hierover mocht maken. Natuurlijk! Dat vond mijn opa super leuk en gezellig! Maar hij was toch niet eenzaam! En dat was ook wat mijn familie zei, goed idee, maar opa is natuurlijk niet eenzaam. En ergens maakte die reacties dit verhaal direct zo treffend. Mijn opa is met zijn 89! jaar een ontzettend vitale man die er graag op uit trekt en altijd bezoekjes heeft en leuke contacten onderhoud. Maar toch is ook mijn opa wel eens eenzaam. Dat blijft namelijk... Tijdens onze gesprekken die dag kwamen we daar wel achter. De confrontatie is er altijd. En al heeft mijn opa zijn verdriet een plek weten te geven en geniet hij van van zijn leven zoals dat nu is. Toch mist hij zijn vrouw bij het naar bed gaan en opstaan, en heeft hij nog altijd verdriet van het overlijden van hun pasgeboren kindje.

Deze dag samen met mijn opa was voor mij zo waardevol! Zo bijzonder om deze gesprekken te voeren en samen het graf van mijn oma en hun overleden kindje te bezoeken. Zo mooi en emotioneel om te zien hoe perfect onderhouden dat grafje eruit zag. Een taak die mijn opa na al die jaren nog altijd uitvoert als hij op de begraafplaats is.

Lieve opa ontzettend bedankt voor deze bijzondere dag, en bedankt dat ik dit verhaal mag delen.

Liefs Janneke
Eenzaamheid bij ouderen
Contact
Heb je vragen? Of wil je graag een fotoshoot reserveren? Stuur me een e-mail, berichtje of vul het contactformulier in. Ik probeer dan zo snel mogelijk op je bericht te reageren. Uiteraard ben ik ook telefonisch bereikbaar voor vragen.